Maandelijks archief: oktober 2013

Rode mannetjes en cheerleaders

Wanneer je durft toegeven aan jezelf dat er iets is dat je heel graag zou zien verbeteren in je leven… Wanneer je aan jezelf de intense belofte durft maken dat je met hart en ziel zal gaan voor dat “project” waar je al zo lang over droomt… de visie die je graag gerealiseerd zou zien in de materie…
de wens die al zo lang in je hart woont…

Wanneer je je hartenwens in de ogen kijkt op deze manier…
Wat gebeurt er dan in je ?

Herlees de voorgaande paragraaf nog eens en VOEL… VOEL wat het met je doet.

Ik ben erg benieuwd eigenlijk en het zou fijn zijn moest je jouw ‘pop-ups’ wensen te delen (dat kan aan het einde van de tekst in het vakje ‘graag jouw mening hierover’)  

Ik zal je alvast vertellen wat er met mij gebeurt wanneer ik mezelf toesta verbetering te wensen op deze manier. 

In eerste instantie ben ik waanzinnig enthousiast. Want wanneer ik een idee voel ontstaan in mijn hart wéét ik ook tot in elke vezel van mijn zijn dat mijn idee realiseerbaar is. Totdat ik – meestal een paar dagen later – merk dat ik “het” niet meer voel. Mijn fijne buikgevoel over mijn idee is weg. “Hoe kan dat nu ? Ik was zo zeker en zo enthousiast !”

Een jaar geleden zou ik hier uiteindelijk uit besloten hebben dat het “vast niet voorbestemd was” en dat er “absoluut iets anders klaar zou liggen voor mij dat beter bij mij zou passen”.

Maar… Nee hoor. Zo werkt het niet.

Ik hoor mijn Hogere Zelf luider en duidelijker dan ooit tevoren : “Wat klaarligt voor jou, Veerle, zijn JOUW dromen. Er is niets anders voorbestemd dan jij die JOUW dromen leeft. Het universum droomt via jou. Alles dat in je hart ontstaat IS een wens van het Universum.”

Waarom liet ik mijzelf zovele jaren lang omverblazen door momenten dat ik het (even) niet meer kon voelen ? Momenten van wanhoop en ongeloof ?

Hmm.. diep vanbinnen…

Diep, diep vanbinnen… geloofde ik nog niet genoeg in mezelf. In mijzelf als Schepper van mijn eigen realiteit. Ooh, ik wist, op intellectueel niveau wel dat ik dat was, maar toch… op een ander niveau zat er een rood mannetje met puntige hoorns op mijn schouder de boel te diri-boteren.

Had ik dat dan niet door ? Euh.. NEE

En dit is volgens mij precies waarom de meeste mensen niet dolenthousiast worden wanneer het aankomt op het realiseren van hun hartenwensen. Onbewust zijn er die rode mannetjes… en ze fluisteren honderden “JA, MAAR’s” in onze oren. Hetgeen natuurlijk ook wel logisch is want je zet natuurlijk een stap naar een nieuwe realiteit, naar iets dat voorheen onmogelijk leek. Er IS dus wel degelijk een soort van ‘glibberig, onzeker, onbekend gebied’ waar we doorheen moeten.

En vooral: stel dat het niet lukt….
De teleurstelling zou wel eens even intens kunnen zijn als het enthousiasme…

En jep, daar weet ik zelf alles over.  En jep,  zoiets voelt als “ Sh☠i☹i☠t ” (zie mijn blog: “mateloze teleurstelling… of…”)

Maar de waarheid is dit: het glibberige, duistere gebied met rode mannetjes bestaat enkel in ons eigen hoofd. Ons hart kent zulke gebieden niet. Ons hart is vol vertrouwen dat onze wens realiseerbaar is. Anders had ze de wens gewoonweg niet geboren laten worden.

De vraag is dus steeds : Zijn we moedig genoeg om onze ware kracht op te pakken en de bewuste creators te zijn die we zoooo hard verlangen te zijn ?

Er is ook goed nieuws natuurlijk ! : Elke “JA, MAAR” kan omgevormd tot een “IK KAN !” En ja, dit heb ik ook uit eigen ervaring 🙂

Het enige dat nodig is is eerlijk zijn naar jezelf en aandacht besteden aan je gedachtengang. Waar zitten de “JA, MAAR’s” precies ? Schuilt er een gevoel van on-macht of on-waardig zijn, diep vanbinnen ? Waarover ? Waarom ? …

De sleutel is om je negatieve overtuigingen op te sporen en om te buigen naar bekrachtigende denkbeelden. Probeer het eens als volgt: Pas het verhaal aan dat je vertelt over je droom. Maak haar virtueel realiseerbaar. Realiséér haar virtueel. Tackle elke beperkende, afbouwende gedachte die je tegenkomt. Lach ernaar en kies een nieuwe waarheid. Werk stap voor stap. Stap voor stap…

Je hart wist alvast dat je wens realiseerbaar is. Anders had ze zich niet aan je getoond. Zo simpel is het.

En je zal merken, net als mij, dat na verloop van tijd het rode mannetje geflankeerd wordt door een cheerleader (LOL). Jouw eigen persoonlijke cheerleader. How cool is that 🙂

Liefss en tot de volgende keer maar weer

Veerle

ps: heb je mijn ‘stappenplan naar de realisatie van jouw hartenwens’ nog niet gedownload ? Het kan nog steeds via www.natuurlijkwelzijn.be

Binnenkort is er ook mijn stappenplan X-tra waarin ik jou ondermeer toon hoe je al die rode mannetjes tackelt. Stay tuned !!!!

your dreams

Advertenties

Erop of eronder

Negatieve gedachten houden je gevangen. En soms kan het ergg moeilijk zijn hieruit vrij te breken. Ik kan hierover meespreken !

De grootste uitdaging in mijn leven schuilt in het aanpassen van de gedachtegang die ik er (onbewust) op nahoud/hield ivm mijn fysieke welzijn. Mijn Hogere weten vertelt mij dat ziek zijn niet nodig is. Meer zelfs: ziek zijn bestààt niet wanneer je leeft vanuit de Hogere dimensies.

Pfff, alweer die ‘Hogere dimensies’ zal je misschien denken. Hoe geraak je in godsnaam daarheen ? Ik wil NU gezond zijn !

Gelukkig hoef je nergens heen en ben je NU al op de juiste plek. Leven vanuit de Hogere dimensies houdt simpelweg in dat je je denken en voelen afstemt op de waarheid van je Hogere weten. Dat betekent in mijn geval dat ik al mijn energie dien te richten op het geloven dat en het voelen hou mijn lichaam haar balans automatisch in stand houdt, wat er ook gebeurt.

Klinkt zo zo simpel hè. (En dat IS het ook eens je het doorhebt over een gegeven onderwerp)

Maar nog niet (helemaal) voor mij blijkbaar. Afin, ik leer bij ! (Met vallen en opstaan)

De afgelopen dagen zakte ik opeens diep weg in mijn oude negatieve gedachtecirkel omtrent mijn gezondheid. Oh, ik zag wel dat dit gebeurde en ik deed mijn best om Peter Pan-gedachten (happy thoughts and you can fly) te fabriceren… Maar eens je je fysiek echt slécht voelt, wordt de uitdaging alsmaar groter. Geef toe: langs pijn en complete uitputting kan je moeilijk heen-voelen…

Het schoonste van de hele zaak is dat ik mezelf een dik half jaar geleden genezen heb van precies dezelfde fysieke toestand ! Heerlijk hoor en toch voelde ik mezelf innerlijk omzichtig rondtrippel-trappelen bij het feit dat ik hier ZELF voor gezorgd had. Maar goed, ik WAS weer gezond.

Totdat ik dus verleden week hierover vertelde tegen een vriendin (die zelf fysieke uitdagingen heeft). En PAF ! op het EIGENSTE MOMENT dat ik uitsprak dat ik mezelf genezen had was mijn pijn terug. Eerst lichtjes… maar goed, de onzekerheid had zijn kop opgestoken, zijn vreselijke meedogenloze kop.

En dan is het erop of eronder. Ik deed mijn uiterste best om te focussen op happy thoughts maar de negativiteit groeide tot onwaarschijnlijke hoogten. Ik zag ineens NIETS meer positief in. Alle andere gebieden in mijn leven verdwenen mee in het duister, in het zwarte gat. Mijn pad werd onzeker en mijn lichaam beefde (letterlijk) onder de opgebouwde innerlijke stress.

Oh God.. Ik begreep ineens de uitvinding van de kalmeerpil ! “Laat mij maar bezwijken. Dit trek ik gewoonweg niet langer!”

Onwaarschijnlijk hè.. Een dikke week geleden zat ik nog op wolkjes in hemel 7.

Ik heb geen idee waar ik op dit moment sta in het proces. In het nu is er in elk geval weinig pijn en zo goed als geen ‘beven’ 

Het opschrijven doet deugd. En ik heb mezelf vergeven voor de manier waarop ik mezelf opnieuw onderuit ben gaan halen en mijn innerlijke kwelduivel heb laten verrijzen. Vertrouwen is er ook. En dat is het verschil met de vorige keer. Ik wéét nu dat het mij opnieuw gaat lukken mij fysiek beter te voelen. Ik moet alleen even de tijdspanne ‘onmiddellijk’ loslaten 😉

Ik ben mij 100% bewust van elke saboteur en ik kan er zelfs met een vleugje humor naar kijken. Verder voel ik tijdens mijn ‘moments-in-hell’ mijn compassie groeien voor alle mensen op deze planeet die niet het bewustzijn dragen waar ik mijn redding in zoek en vind. Want ik verzeker je: zodra je bent afgesneden van je natuurlijke welzijn is leven in een aards jasje gewoonweg SHIT.

Oh ooh, ik hoop dat je niet de dieperik in bent gesleurd nu want eigenlijk is dit alles bekrachtigend bedoeld. Het is bedoeld om moed te verzamelen en door te geven. Om te inspireren ons nieuwe perspectief aan te houden, ook al is er ‘even’ een terugslag. Want misschien herken je het wel, zo’n terugval (al dan niet op een ander gebied van je leven)

Anyway: ik wéét dat ik recht heb op een goed voelend lichaam en ik lijm mezelf visueel vast op een bord met de code: “Ik kan ook dit deel van mijn leven terug in balans brengen ! Het is mij reeds eerder gelukt dus ik ken de weg. Dit alles is een kans om mijn gedachten nog beter te leren focussen op hetgeen ik wens. Ik heb al zovele andere, zelfgekozen creaties neergezet. Ook hier zal ik onherroepelijk in slagen.”

And so be it.

it will happen

PS: Thank God voor echte goeie vrienden ! Woorden schieten tekort om te vertellen wat liefdevolle armen en bewuste aanwezigheid waard zijn in zulke momenten !

Mateloze teleurstelling of …

Ik heb geleerd niet teveel te wensen..

Ik zou wel eens mateloos teleurgesteld kunnen worden wanneer ik mezelf teveel investeer in hetgeen waar ik (stiekem) zo vurig naar verlang…

Dit is duidelijk nog een kwetsbaar stukje in mezelf… : faalangst

Ik ben bang om te falen. Oh, niet om te falen in zomaar iets. Ach, dàt kan mij niks schelen. Maar falen in iets waar ik mijn HART en ZIEL in geïnvesteerd heb… iets waar ik mezelf voor heb toegestaan intens naar te verlangen… pffff

Maar goed: ik heb wel dúrven investeren. Want laat ons eerlijk zijn : het vraagt moed om stappen te zetten in de richting van je dromen. En vertrouwen. (Verdomd veel) vertrouwen in jezelf als (bewuste) schepper van je eigen leven.

“Nee Veerle, zo is het niet ! Je dénkt moed en vertrouwen nodig te hebben. Waarom ? Omdat je grote hobbels voor-ziet op het pad dat je loopt. En dat komt alleen omdat je je waardigheid als mens nog niet ten volle beseft ! Als je dit wel zou doen zou je weten dat je het als mens verdient om AL jouw dromen te beleven, moeiteloos en vanzelf. Moed is een overbodig iets wanneer er geen ‘gevaar’ op de loer ligt hè 😉 Wel, laat ons jouw mind-bubble doorprikken (we love this) : er IS geen gevaar behalve het gevaar dat je zelf BEDENKT. Oepsss…

Trouwens, wanneer je je gevoel van eigen waarde intenser en dieper zou ervaren doorheen heel jouw wezen, dan zou je nu ook niet zitten chipoteren of de wens die je net hebt uitgesproken* wel binnen de lijntjes past. Of ze niet ‘te veel’ gevraagd is en niet te egoïstisch als je het leven van zovele anderen in de vergelijking betrekt.

Weet je wat: jij bent in het verleden flink teleurgesteld wanneer het aankwam op jouw hartenwensen zien uitkomen. En weet je wat nog meer: jij hebt jezelf hierdoor een gevoel van onwaardigheid aangemeten. Je bent gaan dénken dat er een maatstaf is ivm het goede en mooie dat jou bereiken kan. Jij bent gaan dénken dat er een limiet zit aan waar je om mag vragen.

Wist je dat mensen als de dood zijn om geconfronteerd te worden met gevoelens van onwaardigheid ? Wist je dat dit het gevoel is dat jullie als mens het verst verwijderd kan brengen van het beleven van jullie ziel ? Het is de wortel van alle ‘kwaad’ dat je maar kan bedenken. En snap je nu waarom jij daarnet hierboven uitschreef ‘moed’ nodig te hebben om je hart te volgen en te investeren in je dromen ? Begrijp je nu waarom zovelen aarzelen wanneer het aankomt op zelfs maar toegeven dat ze een (vurige) hartenwens dragen diep vanbinnen ? Er is klaarblijkelijk veel te verliezen hè, wanneer je het pad wenst te bewandelen van het waarmaken van je droom: je gevoel van eigen-waarde staat op het spel !

Maar laat ons jou nu vertellen dat er op dit pad evenveel te winnen valt: je zou toevallig wel eens kunnen ontdekken dat jouw dromen inderdaad bedoeld zijn om uit te komen. Allemaal. Je zou toevallig wel eens kunnen ontdekken dat het leven bedoeld is om van te genieten. Mateloos. Schaamteloos. Van voor tot achter. Van binnen en vanbuiten. Tot in de oneindige graad.

Toevallig ? Nee, niet toevallig, Veerle. Het is het pad van de Waardigheid dat je aan het bewandelen bent. Logisch dat je geconfronteerd wordt met je eigenbedachte grenzen. Doorprik ze één voor één. Stap verder. En verbaas jezelf.

PS: Vanuit ons perspectief is falen geen optie. Wij zien enkel succes.”

Oké, daar was mijn innerlijke stemmetje even. Lijkt soms wel een soort van wervelwind 😉

Ik heb in elk geval de hint begrepen. En ik laat mezelf maar weer verder blazen.. hopelijk de goeie richting uit LOL

Veel liefsss en een heerlijke dag gewenst !

V.

* deze wens deed ik vooraleer ik aan de tekst begon – het is de wens die het hele besef van mijn beperkte gevoel van waardigheid naar boven bracht.

ps: heb je mijn “Stappenplan naar de manifestatie van je hartenwens” nog niet gedownload ? het kan nog steeds op http://www.natuurlijkwelzijn.be

Op ons succes !!!! 😀

eigenwaarde beseffen